Examen-bloopers
Oké, het is een beetje tricky om iets te vertellen vanuit examens waarbij erg gelachen is. Je wil mensen niet belachelijk maken. Ik herinner me minder situaties dan dat er voorgevallen zijn, maar deze onthield ik.
We beginnen met het vak psychologie. Docent Boudewijn heeft er zin in en heeft zijn vragen klaar. Ik vervul de rol van huis-gecommitteerde.
De student Johan, die eerst over de behoeften-piramide van Maslow is doorgezaagd, krijgt de volgende vraag:
“Vertel me eens, wie was dan Pavlov”.
Voor diegenen onder de lezers van deze verhalen die Pavlov niet kennen: Pavlov was een russische fysioloog, die bekend werd door zijn test met honden die eerst kwijlen bij de combinatie van het krijgen van eten en een belletje dat dan rinkelt, en later alleen al bij het horen van dat belletje. De Pavlov-reactie, klassieke conditionering.
Johan krijgt de vraag ‘wie was Pavlov’, en zwijgt stil. ‘Weet ik niet”, zegt hij even later.
“Kom kom, gaat er geen belletje rinkelen als ik de naam Pavlov noem.” zegt de docent psychologie.
Nee, er ging geen belletje rinkelen.
Van een andere orde is het verhaal van Lucy, tweede jaars leerling, eindexamen somatiek.
Lucy komt het lokaal binnen waar de examens anatomie/pathologie afgenomen worden. Ik vervul wederom de rol van huis-gecommitteerde. Lucy is zichtbaar nerveus. De eerste vragen beantwoordt ze aarzelend, waarna de docent anatomie een plaquette pakt, een dwarsdoorsnede van een orgaan, en deze voor haar op tafel legt.
“Wat zien we hier? ”, vraagt hij.
Voor Lucy op tafel prijkt de dwarsdoorsnede van een mannelijk geslachtsorgaan. Van de docent uit altijd wel een beetje een gewaagde zet.
Lucy kijkt naar de dwarsdoorsnede en vertrekt geen spier. Zij pakt het ornament vast, draait het een paar keer om z’n as, bekijkt het vanuit verschillende invalshoeken.
Met enige beslistheid zegt zij: ‘Een oor !’
De docent verschiet van kleur, houdt een opkomende schaterlach binnenboord en vervolgt: “Oké, vertel maar wat je zo ziet….”
Lucy wijst op de testikel en zegt: ‘Het binnenoor……’ Ze wijst op het verloop van de pisbuis en zegt: ‘de buis van Eustachius…..’. en valt stil.
“Ja, we laten ons door jou geen oor aannaaien natuurlijk….” zegt de docent en helpt haar uit de droom.
Het examen mondt uit in een onvoldoende, mede doordat de meeste andere vragen niet goed of niet werden beantwoord. Twee drieën, waarmee gezakt voor het tweede leerjaar.
In de pauze gaat het nieuws al gauw rond en de grappenmachine komt al snel op gang.
“Mag ik mijn oor bij jou te luisteren leggen? ”, vraagt iemand steels. “Ik heb daar wel oren naar”, zegt hij nog.
“Moet morgen mijn oren laten uitspuiten”, reageert een ander.
“En ik zal jullie even de oren wassen”, probeert nog iemand de vorige spreker te overtreffen.
Arme Lucy, het heeft haar wel een poosje achtervolgt, tot de lol er bij iedereen af was. Zelf kon ze er op een gegeven moment ook wel om schateren en bedacht ze zo haar eigen variaties op het thema.