Bij het schilderij  “ De Cirkel Rond “  van Ron Overtoom.
24 augustus 2020

Met veel plezier heb ik aan dit schilderij gewerkt. Het was een intensief proces, dat veel  aan mijzelf raakte. Voor het eerst een schilderij, waarbij ik voelde dat het echt over mijzelf ging. Dat was ook de opdracht en dank dus daarvoor.

In het midden een labyrint. Het labyrint heeft in mijn leven veel te betekenen. Voor mij staat het symbolisch gelijk aan de spirituele levensweg die ik bewandel. In een labyrint kun je niet verdwalen. Het is een doorgaande weg naar het midden, je persoonlijke midden, je kern, je persoonlijke integriteit, je zuivere Ik. Bij de bochten kun je besluiten iets af te leggen, achter je te laten. Als je op dit levenspad iets niet aangaat en laat liggen, dan zul je dat verderop opnieuw aantreffen en net zo vaak als je dat nodig hebt, omdat je deze les nu eenmaal te leren hebt.

Ik heb het labyrint ook meermaals in het echt gelopen. Samen met Astrid, mijn lief, heb ik het meerdere keren uitgelegd op een vloer van een groot gebouw of buiten in het zand, op gras.  En dan loop je dat, al of niet met een eigen vraag, en ergens onderweg ontvang je vaak een onverwacht antwoord.

Het labyrint in het schilderij is een zeven-rings. Als je het met je vinger volgt zul je zien dat je in het midden uitkomt.
Meer links naar boven schilder ik de kathedraal van Chartres (Fr). Astrid en ik zijn daar geweest. Een bijzondere ervaring. ( In een weekend een orgelconcert, een huwelijk, het labyrint-lopen en een priesterwijding.) Daar ligt een beroemd labyrint in de vloer van plm. 13 meter diameter, een 11-rings, totale loop 261 meter!

Links van de kathedraal schilder ik een huis. Symbool voor zowel mijn  ouderlijk huis, als voor het huis van nu, waar ik mij thuis voel.

De sparrenbomen staan voor Astrid en haar twee kinderen.  Astrid heet Sparreboom. Zij neemt in mijn leven een krachtige en standvastige plaats in.
Zij is de grote boom. Naast haar staan haar kinderen, Kirsten en Ingmar.

Meer naar onder staan wat grafzerken in het gras, voor mijn overledenen.
De man die zit te vissen is mijn overleden en betekenisvolle vader. Zijn kleur is onopvallend nu, maar hij was aanwezig en doet er nog steeds toe.
Hij mag genieten van zijn plek aan het water, aan het eind van de stroom, afgewend van de hoofdthema’s, heeft nu een bijrol en dat is goed zo.

De drie clowntjes stellen mijn drie kinderen voor. Van links naar rechts: Daan, Thijs en Wouter.
Toen ik van hun moeder scheidde waren zij nog klein en jong. Zij verhuisden naar heel ver weg. Om hen te symboliseren kocht ik de dag van hun vertrek deze drie clowntjes en wist voor mezelf meteen dat de kleurrijke Daan voorstelde, de krachtig rode Thijs en de diepe blauwe Wouter. ‘ It’s a small world after all’, klinken ze alle drie als je ze opwindt. Samen weten ze dat ze ‘the Band of Brothers’ hebben. Ze zullen elkaar nooit laten vallen, en helpen/steunen elkaar waar nodig.  Zij zijn door de geschilderde zes gitaarsnaren verbonden aan elkaar, aan mij en aan muziek. De snaren lopen de verte in, symbool voor de verte waar hun leven zich afspeelt en zij hun eigen weg zullen gaan.

De vrouw rechts staat symbool voor het oer- moederlijke, voor de oorsprong en voortgang van leven. Zij voegt vruchtbaarheid en leven, vruchtwater, toe aan de maalstroom. Deze stroom loopt langs de entree van het labyrint, daar begin je je eigen weg. Je kunt opstappen bij de opstapplaats.

Rechtsboven is de aarde geschilderd. Als variant van de Earthrise van de Apollo-maanfoto, is dit de Earthrise boven de aarde. De aarde die opkomt boven de horizon van de aarde. Ik gun de aarde een goed herstel, en –  indien nodig – als een mensloze wereld. Mensen zijn niet in staat gebleken om de aarde op een goede manier te bewonen, goede rentmeesters te zijn. We tonen ons hebberig, het is nooit genoeg. We bevolken de wereld, zijn daarin mateloos en grenzeloos, wonen haar uit, putten haar uit. We vernietigen haar en alle pracht die er op te vinden is.  Ik ben zelf geen haar beter. Doe mijn best (?) in het klein.

Mooi in het schilderij vind ik de weerschijn van de aarde in het lijf van de vrouw.
De meer-lagigheid, de doortekening van de ondergrond.
De kleur van Chartres’ koperen dak die terugkomt in het centrum van het labyrint.
De veelkleurigheid van de kinderen die terugkomt in het bloemperkje links onder. Zij domineren met hun kleur, staan nagenoeg in het centrum en zo is het goed.

Ik heb er zo’n dertig uur aan gewerkt. De tijd die ik er voor zat om ernaar te kijken, en de volgende stap ‘te laten binnenkomen’ meegeteld. Want er was geen vooropgezet plan, alleen het labyrint was duidelijk. De rest ontstond vanwege de doortekening van de ondergrond-lagen en wat zich daarbij aandiende, of door wat er bij me opkwam als ik ervoor zat te mijmeren.

Nog niet eerder heb ik het maakwerk van een schilderij zo intens beleefd en als een creatief continuüm ervaren. In alle rust stap na stap. Doen wat klopt. En alles klopte.
Voor mij werkte dit als een fantastische opdracht. Dank, Bart van der Bom.

“De Cirkel Rond”

MDF met doek bespannen
Acryl  61 x 122 cm
o.a. frottagetechniek
naar de stijl van Marc Chagall

Ron Overtoom
Wim Reinderslaan 8
8531GD Lemmer
06 5116863

www.ron-art.nl