Ik vertel mijn verhaal niet meer

‘Ik vertel m’n verhaal maar niet meer aan ze’, zegt de mevrouw in het zorgcentrum waar ik in de zomer werk, omdat mijn trainingen in de zomer stilliggen.

‘Wat bedoelt u?’, vraag ik.

‘Zoals ik het zeg. Ik heb geen gemakkelijk leven gehad. Je weet, ik heb twee kindjes dood. En ik hoef het er heus niet vaak over te hebben, maar als het zo ter sprake komt, bijvoorbeeld als de zusters me vragen ‘Heeft u kinderen’ , dan vertel ik het en dan….dan weten ze niet wat te zeggen. ‘Erg voor u’. Ja….. En daarna komen de opmerkingen als : ‘Maar fijn dat u nu hier bij ons bent’, en ‘Straks gaan we weer fijn samen aan de koffie’ of ’De mevrouw van de creativiteit is er vandaag, dan kunt u iets leuks gaan doen… ‘  Het is allemaal goed bedoeld hoor, maar het maakt me ook zo eenzaam met m’n gevoel’.

‘Ik maak ze er ook nog verdrietig mee, denk ik, want ze willen het oplossen, m’n verdriet weghalen. Maar dat kan niet. En dan falen ze, denken ze dan. En dat maakt ze verdrietig.’

Daarom beginnen de zusters die het wel weten ook niet graag over kinderen, bang om me verdrietig te maken. Maar ik word heus niet verdrietiger of zo. Dat blijft wat het is.

‘Wat wilt u eigenlijk liever?’ vraag ik.

‘Niks. In ieder geval geen geklets, of zogenaamde oplossingen. Het kán niet worden opgelost. Dat hoeft ook niet. Het is van mij, mijn verhaal, ik bén het.
Laat me mijn verhaal doen als ik dat wil en luister er gewoon naar? Vraag er eens wat over.  M’n verdriet wordt er echt niet groter door’.

In een notendop geeft mevrouw ons op een presenteerblaadje wat de Presentie-theorie ons leert. Niet Doen, maar Zijn. Met lege handen komen, Luisteren, leerde René Maas me later in de lessen Focusing. Het bracht me in kontakt met teksten als: ‘Kom niet aan mijn verdriet’  en liet me zelf een lied schrijven dat ik de titel meegaf:  ‘Dode kindjes gaan een leven lang mee’. U vindt ze straks onder de kop Toegevoegd Materiaal.

Je verhaal is je leven, je leven is je verhaal. Het geeft je je betekenis.