Bevallen !

Stage op afdeling Verlos en Kraam, dat levert veel verschillende ervaring op. Er is veel vreugde, maar ook onbeschrijflijk veel verdriet. Het is natuurlijk de afdeling waar het gaat over leven dat redelijk moeiteloos hoort te beginnen maar dat niet doet. Daarom zijn de mensen ook hier.

Als leerling tweede en derde jaar loop je daar stage, ben je medewerker. Je maakt van alles mee.

Daar is de Turkse vrouw. Zij moet bevallen en heeft de pech dat er geen enkele vrouwelijke verloskundige te vinden valt op dit moment. Er is alleen een mannelijke dokter.  En ik ben de enige verpleegkundige die in de buurt is en ook al een man.

Mevrouw spreekt en verstaat geen Nederlands. We moeten ons behelpen met mimiek en gebarentaal. Die is wat haar betreft heel duidelijk. ‘Ik wil geen mannen aan mijn lijf’ zendt zij uit. We snappen het, de arts en ik, denken we, en toch: de tijd dringt. Er is haast want er is gevaar gesignaleerd. De dokter mag wel toucheren om de ontsluiting te bepalen. Met de hand onder de lakens. De lakens bedekken haar blote onderlijf van het begin af aan.  We snappen het, we kennen het niet zo. Maar het is oké, we redden ons.

De dokter en ik staan beiden aan weerskanten naast haar bed. Opeens zien we onder het laken een golf tussen haar benen  bewegen. ‘Ah, daar zal je het vruchtwater hebben’, zegt de dokter, en hij slaat het laken terug. Tot onze verbijstering ligt daar een kind te spartelen.  De kraamvrouw is opgetogen, over het kind, maar grappig genoeg ook over ons optreden.  Met een dikke duim omhoog naar de dokter, naar mij, lijkt ze te zeggen:  ‘ Haha, ik heb mijn kind gebaard en jullie hebben er mooi niks van gezien!’

Fantastisch!