Fruit

Of het door de beugel kan of niet, daar komen we niet echt uit. Vast staat dat de verplegers van het Marinehospitaal dingen kunnen maken die ‘wij’ niet kunnen maken. Het is altijd wel lachen, gieren, brullen als je hen in de buurt hebt. Maar ‘kan’ het?
Ja dus. In ieder geval gebeurt het.

Het bezoekuur is voorbij. Dan klinkt er een belletje, daar rinkel ik vandaag even mee. Als dat op de zondagavond gebeurt roep ik altijd: ‘Naar huis, heren. Sport in Beeld!’ Geeft meestal een lachsalvo.

Nu is het middag. Het bezoek mag afscheid nemen. Het zijn het meest mannen, mogelijk aanstaande vaders. Hun vrouw met dikke buik achterlatend op de ziekenkamers met elk zes bedden.  Het lekkers en het fruit dat het bezoek heeft meegenomen ligt op de ‘nachtkastjes’. Dat fruit maken wij vervolgens schoon. We persen sinaasappels, schillen peren en appels, snijden die in mootjes, serveren ze smakelijk op schoteltjes. In het hectische ritme van onze dag is deze activiteit een moment om op adem te komen, even de zinnen te verzetten. En het is echt een lekkernij voor de mevrouwen, ook door de aandacht waarmee je dit doet.

Om dat ritueel in gang te zetten koerst de marinier doelbewust naar de ziekenzaal vol hoogzwangere vrouwen en roept:  ‘Zijn er nog vrouwen die bevrucht willen worden!!!??’

Precies. Op zaal gebeurt precies wat u als lezer nu gebeurt. Zeg het maar!? 😉