Leve de muziek

Het is 17 september 1959. José is jarig. Ze heeft een verlanglijstje. Daarop prijkt éen wens: van pianoles af.

Op de dag zelf staat José op voor pianoles. De piano-juf, mevrouw Smolders, is in aantocht, staat zo voor de deur. Het is een mevrouw van in de vijftig. Het donkerbruine haar in een strakke permanent op haar hoofd geplakt. De bel gaat. Mijn moeder laat mevrouw binnen, schenkt haar een kop thee in en laat haar het verlanglijstje  van José zien. Mevrouw kijkt wat beteuterd en realiseert zich dat het dan ophoudt.  Ze is even stil en vervolgt dan: ‘Is het niks voor jou, Ron?’  En zo begint het. En wel meteen. M’n eerste les gaat van start.  17 september 1959! Ik zou het 6,5 jaar doen.

We zijn wat jaren verder. Vermoedelijk september 1966.

Ik krijg een nieuwe overbuur- jongen, Marsstraat 66. Edwin van Dellen.  Edwin staat opeens bij ons aan de voordeur. Ík ben Edwin, woon aan de overkant. ‘Hee, jij speelt toch piano? ‘ Ik beaam dat. ‘Klassiek’, zegt Edwin met iets van schamperte in zijn stem, als van ‘op jouw leeftijd? Doe je toch niet?’ ‘Ik speel drums’, zegt hij. ‘Ken je deze LP al?’  Hij laat me de LP van de Beatles zien: Revolver. ‘Als je dat nou eens leert spelen dan kunnen we samen muziek maken? ‘

Ik beluister de LP een paar keer en leer, door luisteren en naspelen, hoe de melodie en de begeleiding gaan. Ik ontdek voor het eerst dat ik ‘absoluut gehoor’ heb. Ik  luister en ‘weet’ op een gegeven  moment in welke toonsoort iets staat en welke akkoorden er bijkomen. Ik leer muziek via een heel andere invalshoek kennen. Niet alleen maar via noten op een vel papier.  Het lukt ons, Edwin en mij. We spelen The Beatles! Het drumstel van Edwin mag regelmatig van mijn moeder in onze huiskamer opgesteld worden. Dat is wel een feestje! Mama geniet van harte mee en komt met koekjes en drinken. Echt genieten.  Al rap ga ik, zonder verlanglijstje, van pianoles af. Een nieuw tijdperk is begonnen.

Later, op de Kweekschool in Beverwijk, is Gerard Vermeulen mijn klasgenoot. Ik de overblijfruimte staat een piano. Ik durf daar maar weinig te spelen, want daar is ene Jaap. Een schriele vent met een kop rood haar. En Jaap is erg goed en speelt iedereen eruit. Dan wordt er wat gelachen om andere ‘mindere’ spelers. Dus ja, beetje schuw ben ik daarmee wel.

Maar ja, er komt een optreden van de schoolband waar Gerard in zit en de pianist kan niet en Jaap wil niet. Best goeie muzikanten. De dwarsfluitist bijvoorbeeld speelt officieel in de band The Bintangs.  Gerard vraagt Ron en Ron zegt ja. Het spelen gaat ronduit kloten. Ik zweet me een rotje. Gerard brult akkoorden mijn kant op, maar ‘akkoorden’ zeggen mij nog niet veel. En ik ken de nummers helemaal nog niet voldoende. Gelukkig, een half uur, overleefd.

Die akkoorden komen wel gauw in beeld. Op de kweekschool zit ook ene Bernadette van Buggenum. En die ken ik van het koor Haarlem Noord waar ik sinds kort ook lid van ben. Bernadette is er éen van een tweeling. Met haar broer Jos zingt en doet zij regelmatig een solo-lied in de kerkviering. Zij is goed. Zij weet dat helaas ook 😉.   De kweekschool heeft een kapel en daar mag bescheiden muziek gemaakt worden. Daar leer ik van Bernadette gitaar spelen en dus ook akkoorden. En opeens begrijp ik de logica van de muziek, de composities. Ik hóor wanneer het klopt, wanneer het stroomt,  waar een akkoord om welk volgende akkoord vraagt. Natuurlijk spelen we The House of the Rising Sun’ want daar leer je veel akkoorden door spelen. Maar we spelen ook luisterliedjes. Donna Donna. Hush a bye.

En ik ga zingen en zingen. En ik componeer m’n eerste eigen liedjes.

Muziek maken doe ik bij de Liduina Tieners, een kinderkoor van de kerk. Samen met Theo Henrichs, Gé van der Veldt, Herman Ottenhof, Hans Invernizzi, Frank Zomerdijk, Koos Boon (dirigent),  Nico Knape ( muzikaal begeleider). Piet Schuitemaker, onze gitarist, is bij een bedrijfsongeval op zijn werk omgekomen(1971). Ik heb veel plezier aan hem beleefd en veel van hem geleerd. Ook het ‘trompetten’ door je lippen straks te houden en er tussendoor te toeteren.  De vader van Herman kwam daarna en speelde geweldig Hawaii-gitaar.

Met de band passen we op op de kinderen van Fenny Schuitemaker en we schrijven en componeren daar samen de Kerstmis 1971 muziek. Het is ook uitgevoerd met Kerst 1971.
En zo lopen er wat lijnen van muziek door mijn leven.