Sex in the City

What the hell, zou je zeggen, is me dat de moeite en alle sores waard? Laat maar gewoon gaan, het duurt maar even.

Wat is er aan de hand? Het is nu avond, dus gewoon doordeweeks. Zondag is Eric binnen gebracht met de ambulance na een aanrijding. Hij zat op de motor en is gecrashed.  Hij is lid van ‘de club’. Van de Hells Angels. Ze waren met een paar aan het toeren en vlak voor hen ging er in het verkeer iets ernstig mis. Dikke pech. Het is niet zijn schuld, maar hij moet er wel voor boeten met een dubbele beenbreuk. Hij ligt op de aller-achterste kamer, in z’n eentje, en hangt – oneerbiedig gezegd- in de touwen. Van zijn benen zijn de botten herplaatst en de gewichten blijken nodig om alles even op hun plaats te houden. Meteen zondagavond na de OK is er al bezoek. Een hele serie makkers op motor parkeert voor de hoofdingang van het ziekenhuis en gaat ongevraagd naar binnen op zoek naar waar hun maatje gestald is. Hij wordt gauw gevonden en de collega-Angels wensen hem sterkte. Eerst wil er nog iemand blijven waken, maar dat kan die persoon uit zijn hoofd worden gepraat. Wél een mooi gebaar.

Vanavond laat komt er een aantal compleet onverwacht – en buiten het bezoekuur, dat in die tijd op pl. 30-45 minuten in middag en avond staat- langs voor Eric. Als het hoofd van de avonddienst hen dan de toegang wil weigeren, dan doet éen van de makkers zijn leren jack half open en laat daar – quasi nonchalant, met een ‘weet u het zeker?’,  de daar verborgen serie messen zien.  Een indrukwekkend gezicht en toegang is nu verzekerd. Het avondhoofd is te overdonderd om er iets tegen te ondernemen.  In de groep makkers beweegt zich ook een jonge vrouw. Ook zij is in een Hells Angels-jackje gekleed, maar verder is van motorkleding geen sprake. Rokje en hakken. De groep gaat naar de aller-achterste kamer en gaat naar binnen, begroet Eric. Even later komen alle mannen naar buiten en posteren zich voor de kamer op de gang. En wachten. Dat duurt even.

Na enige tijd komt de groep, met de jonge vrouw, de gang door en gaat- vriendelijk groetend en met een lach- richting uitgang. De motoren worden gestart en weg zijn ze.

Mijn collega gaat even bij Eric kijken, die het ongetwijfeld goed maakt. Alleen zullen de gewichten weer even op orde moeten worden gebracht, anders kloppen de verhoudingen niet.

Eh, tegenhouden? Risico’s nemen? Politie erbij halen? What the hell. Gewoon laten gaan. Het duurt maar even.