[12:15, 31-03-2026] Ron Overtoom: Hoi.
Momenteel ben ik een paar dagen op retraite ergens in een huisje in Friesland met de bedoeling om een aantal dingen over mijn leven uit te zoeken. Ik probeer wat chronologie aan te brengen en sferen helder te krijgen bij voor mij belangrijke omstandigheden waarvan ik deel uitgemaakt heb.
Dat roept wat vragen op waarbij een antwoord van jou behulpzaam kan zijn. Maar alleen als je dat voor mij wil doen.
Dus de vraag is of ik je wat vragen mag appen en ook later als er nog iets bij me opkomt dat voor mij belangrijk blijkt te zijn.
Groetjes, Ron.
[13:11, 31-03-2026] Ans Overtoom: ja hoor Ron ik hoop dat ik je hierbij echt kan helpen. We zijn net thuis hebben voor het eerst het koffiedrinken van en voor de ouderen van Hillegom meegemaakt, was heel gezellig en Jos had meteen leuk kontakt met kennissen van de voetbal, van school van spelen op straat. Het is elke laatste dinsdag van de maand hoop dat we samen nog lang blijvertjes zullen zijn. Daarna hebben we de boodschappen gedaan.
Heel veel kracht Ron pas goed op jezelf. 👍😘
[13:21, 31-03-2026] Ans Overtoom: Soms kom ik mooie teksten tegen, deze is er 1 van. 🤜🤛
[13:30, 31-03-2026] Ron Overtoom: Hoi Ans. Bij deze.
Bedankt voor je bijdrage.
Kun je iets vertellen over de sfeer in het gezin tot het moment dat Ton naar het klooster ging.
Hoe was het voor jou dat Ton het klooster in ging? Was dat 1949?
En voor het gezin?
Wat betekende dat bijvoorbeeld voor jouw positie en rol/rolverwachting binnen het gezin?
Hoe vond je het dat je weer een broertje kreeg? 1950. Wat betekende dat voor jou? Voor het gezin?
Wanneer kwam Ton Stevens in je leven?
Wat bracht zijn aanwezigheid binnen ons gezin?
Wanneer ging hij er weer uit?
( Relevant voor mij, hij werd mijn schoolmeester in klas 4.)
Wanneer begon ( je geluk met )je Jos-periode ?
Wanneer was je Vespa-tijd 😉?
Wanneer ging jij het huis uit?
Wat liet je daar achter je? Ook qua gezinssfeer?
(Was Ruud eerder al weg of was jij eerder?
Weet jij wanneer Ruud in militaire dienst was?)
Wanneer was je miskraam van de tweeling. ( Ter toelichting: het kind Ron had toen zo’n verdriet van z’n dode parkietje. Dat herinner ik me. Vandaar.
Als je vanuit jezelf iets hebt waarvan je denkt dat het voor mij bijdraagt? Graag.
Nogmaals dank.
Groetjes, Ron.
[15:32, 31-03-2026] Ans Overtoom: Je 1e vraag:
We zijn niet in een liefde- en knuffelgezin opgegroeid. Toen miste ik deze liefde niet, achteraf denk ik vaak had laten zien dat jullie van elkaar houden en had ons, kinderen, geknuffeld, aai over de bol, zeggen dat heb je goed gedaan, dit is een mooi rapport. De resultaten en ook de cijfers moesten altijd beter worden.
Qua huishouden was ons mam erg rommelig, de kast in de hoek van de huiskamer, naast de deur naar de gang, had heel wat planken, moest er wat opgeruimd worden dan werd dat ergens op een van de planken neer gelegd, waar en op welke plank waren DE vragen wanneer het tevoorschijn gehaald moest worden., Zo was het ook in de keuken en boven.
Tsja Ansje kon goed opruimen, kon ook goed zoeken dus al heel jong werd ik vereerd deze klusjes te klaren.
In de oorlog hadden we vaak geen stroom dus ook geen licht we hadden een olielampje op de huiskamertafel staan, olie met een veterpit erin, die veter had de neiging in de olie te zakken dus elke keer als mam Frans hielp en verschoonde moest ik ervoor zorgen dat die pit niet verzoop, dat mam Ron niet prikte bij het vastmaken van de veiligheidspeld van de luier. ‘Als ik Fransje pijn doe is het jouw schuld’.
Ma was makkelijk ze kon tegen rommel
[16:09, 31-03-2026] Ans Overtoom: Ma was makkelijk ze kon tegen rommel, maakte met lakens een tent van de tafel, we mochten daarin kamperen, ze kwam wel aan de deur met eten/drinken/ wat lekkers maar verder dan die deur kwam ze niet.
In die tijd hadden huisvrouwen veel meer werk dan wij nu, en huishouden moet je wel liggen hè, op haar ma ier had ze het druk.
Ton was altijd de grote afwezige, hij ging zij eigen gang , speelde niet echt samen en hij huilde makkelijk als iets niet naar het zin ging of was.
Het werd dan 100% richting Ton opgelost, ik was immers hun grote meid.
Hij plaagde nooit ook niet verbaal.
Al heel jong spraken de kerkelijke rituelen hem aan, na zijn 1e communie kreeg hij een eigen altaartje op zolder, en een jaartje later maakte tante Jo een echt kazuifel voor hem (ze maakte die namelijk voor priesters had dus allerlei stof over ). Ook kwam de kelk en de attributen die hierop gelegd werden..
We hadden dus echt Onze lieve Heer op Zolder. Als communie werden pepermuntjes gebruikt. Ik ben best vaak naar deze kerk geweest, ook mijn poppen zijn er gedoopt toen ik groter werd werd dat kerkbezoek vanzelf minder. De kerk bleef wel in gebruik.
In de 6e klas kwam er een pater op bezoek in de klas, hij heeft heel mooi verteld over de kerk, het pater zijn, het uitverkoren zijn dàt heeft Ton geraakt hij wilde het klooster in. Pater op huisbezoek, pa en ma vereerd dat Ton uitverkoren was, ook tante Jo gaf hier een heilig tintje aan, de sfeer in huis veranderde, Ton moest met rust gelaten worden hij ging naar het klooster.
Ik vond het maar niks, waarom nu al, hoe weet hij nu al wat hij later wil zijn? Hij deed nooit iets, ging altijd zijn eigen gang, gingen we als gezin wel eens naar het bos, of naar het strand, dan waren Ruud en ik de doeners, Ton ging mee en dat was het.
Volgende keer meer: ik vond het leuk nog een broertje erbij maar erin gekend was ik niet. We werden zeker wat dat betreft veel te lang als klein kind gezien.
[17:57, 31-03-2026] Ron Overtoom: Dankjewel voor de moeite en van dat meer, dat hoor ik dan graag. Het helpt me om de context, waarin ik opgegroeid ben, van meer kanten belicht te krijgen.
[11:21, 01-04-2026] Ans Overtoom: Er komt meer. Vandaag ws niet of niet veel. Heb een drukkere, zeg maar rommeligere dag dan gisteren.
😘
Hoi Ans, fijne dag weer. M’n laatste hier. Het gaat oké.
Groetjes aan Jos. 👍😘
[11:03, 02-04-2026] Ans Overtoom: Fijn dat het goed gaat Ron, zo’n paar dagen helemaal voor jezelf kan helend werken. De hulp is er we hadden koffiepauze nu weer verder. 💪
[11:06, 02-04-2026] Ron Overtoom: Ja, dat werkt echt zo. Ik kom tot rust en overzicht en krijg goed zicht op de situaties van mijn jonge jaren. Mede dankzij jullie bijdragen.
Fijn zo met je hulp, lekker alles schoon voor Pasen 👍🤓
[13:08, 02-04-2026] Ans Overtoom:
De rolverdeling speelde bij ons niet zo denk ik, het voelde als vanzelfsprekend dat je aan het werk ging/gezet werd, een meisje was er nu eenmaal handig in ze deed huishoudelijke klusjes als tafeldekken, afstoffen, opruimen en helpen met de afwas .
Als je als kleine meid een welverdiend compliment kreeg, of je zag dat je je moeder hier echt mee hielp waardoor ze wel tijd had om iets anders te doen, dan groeide je en je ging ermee door, ging er een gewoonte van maken.
Boodschappen doen was ook zoiets, in mijn vuistje klemde ik het noodzakelijke voedselbonnetje en weg was ik.
Ton heeft zelfs flesjes babyvoeding moeten halen voor baby Fransje, de angst om zo’n flesje te laten vallen was erg groot want dan had baby Fransje geen eten.
We zijn samen ook vaak genoeg naar de gaarkeuken geweest, in de Overtonstraat, we kregen een groene emaille emmer mee, we moesten daar dan extra zielig kijken, misschien kregen we dan meer.
Oorlog, het luchtalarm gaat af, gevaar!!! Bommen! Als we thuis waren gingen we met mama de wc in, de veiligste plek in huis, onder de trap. Mama ging op de wc zitten, Ton, Ruud en ik stonden naast haar, toen Fransje er was nam ze hem op schoot.
Fransje groeide amper vaak heeft mama met hem in de voorkamer voor het open zijraam in de zon gestaan vitamine D, soms huilde ze, heel angstig was dat.
Als er bombardementen geweest waren ging ons pa erheen hij was hulpverlener, hij had dan zijn helm op en zijn gasmasker nam hij mee.
We hebben razzia en huiszoeking meegemaakt, geraakte, brandend neerstortende vliegtuigjes gezien hoog in de lucht, het maakte ons niet echt bang, het raakte ons wel er zitten mensen in. Het was oorlog, dat beseften we niet ten volle, we wisten in die tijd niet anders, waren ons wel bewust van gevaar.
Op een dag moesten oom Piet tante Ali en kinders hun huis verlaten, werd door de moffen opgeëist, ze zijn een hele poos bij ons geweest sliepen in de grote kamer aan de voorkant.
We gingen eten: bloembollen op je bordje,hè…? een andere keer een waterig stamppotje, dan weer suikerbietenpulp, heb enorme bewondering voor onze ouders er was altijd iets!!! te eten.
Ton, Ruud en ik hebben geen normale jeugd gehad. Dit vormt je en kan op latere leeftijd nadelig opspelen in je belevingen van het moment.
Pa kwam altijd tussen de middag thuis om te eten, toen duurde de pauze 1 1\2 uur, tijd genoeg om heen en weer te fietsen.
Aan tafel moesten wij kinderen stil zijn, pa en ma praatten met elkaar en later,
toen de oorlog voorbij was, luisterden ze om 13u naar het nieuws.
We zijn best vaak naar familie geweest, ook naar Bloemendaalse bos en Zaanenpark, later zelfs naar zwembad Velserend en het Bloemendaalse strand, altijd lopend met een lief babietje/kindje in de kinderwagen. Toen er een fiets kwam werd er een traject afgesproken, ook waar dan afgelost werd. Ruud en ik maakten er altijd een wedstrijdje van.
Misschien vertel ik nu veel te veel, heb gisteren op tv weer een aflevering over de 2e wereldoorlog gezien, heel goed gebracht, gevolg was wel een onrustige nacht .
Toen jij geboren werd was ik 12 jaar we hadden best een druk gezin en hulp was er alleen toen de kraamzorg nog kwam.
Mam raakte overspannen??? ze ging naar een rusthuis in Ermelo, jij ging naar fam.Baltussen, Ton, Ruud en ik bleven thuis , José ???
En hoera , via De Spaarnestad werd hulp geregeld, een zuster, een nonnetje, lief en handig, van de Juliaantjes, een zorginstelling. Voor ons was ze lief, voor pa best op zijn tijd streng….u moet…
Hoe lang mam weggeweest is weet ik niet, het was echt een feestje toen ze weer thuiskwam.
Ruud en ik trokken altijd veel met elkaar op.
Ton ging meestal zijn eigen gang, wel speelden we heel vroeger vaak circusje, circus Sarassani, dat was in de oorlog, en op zolder stond een grote, zwarte kist waarin oude kleding bewaard werd, verkleedspelletjes waren zoooo leuk.
Het blijft borrelen Ron. Voor vandaag genoeg geborreld, ik ga eten klaar maken.
Wel thuis en tot gauw.
🤜🤛😘
Het moeten is voorbij, goed om me dat te helpen herinneren. Het mag vooral aangenaam zijn.
[16:16, 19-04-2026] Ron Overtoom: Hoi Ans. Ik ben mijn dingen aan het uitwerken en mis nog wat info.
– Woonde jij nog thuis in 1962, met Papa’s eerste cva? (En Ruud, weet jij dat? )
– Wanneer ging jij uit huis?
– kwam Jos in je leven op een verjaardagsfeestje van Ruud?
– – En sorry: De datum van je miskraam? Voor mij van belang omdat ik nog weet hoe ik mij in die periode thuis voelde.
Dankjewel hoor.
[21:38, 19-04-2026] Ans Overtoom: Ik zal meteen beginnen, je hebt nog info van me ’tegoed’ 😊
In 1962, dus ook toen pa zijn 1e cva kreeg, woonde ik nog thuis, op 10 december zijn Jos en ik voor de wet getrouwd en toen had pa een bordje vlak boven de brievenbus geplakt waarop stond ‘mevrouw A.Fransen-Overtoom achterom’.
Begin 1963 ben ik in Hillegom op kamers gaan wonen, zo zouden Jos en ik eerder woonruimte kunnen krijgen, die tip hadden we gekregen, Hillegom was toen een katholieke gemeente en getrouwd voor de wet gaf meer voorrang wanneer het stel katholiek was.
Ruud woonde ook nog thuis, hij had wel verkering met Margot. Het is een poosje uit geweest. Hij had, om leuk te zijn, tegen haar moeder gezegd ‘ich liebe dich was kost me das’ ze was woest en ze verbood Margot nog met hem om te gaan. Margot gehoorzaamde, Ruud wanhopig toen ben ik naar die moeder gegaan om voor mijn broertje te pleiten. Hij besefte niet dat de in zijn bravourheid gemaakte, best misplaatste, grap zo verkeerd zou overkomen, hij had geen verkeerde bedoelingen….integendeel. Missie geslaagd, Ruud mocht weer komen.
Ik leerde Jos inderdaad kennen op Ruuds verjaardagsfeestje in 1961. Ruud had toen verkering met Greetje Beijersbergen, haar broer Kees was bevriend met Jos, ze kwamen allemaal op het feest. Het klikte meteen tussen ons en in de weken erna kwam hij elke zaterdagavond langs voor Ruud, die nooit thuis was, en dat vond Jos niet erg, hij wilde best even binnenkomen. Langzaam maar zeker durfde ik in nieuw geluk te geloven. Ik werd uitgenodigd op Jos’ verjaardag in maart 1962, toen kregen we verkering.
Verliefd zijn werd thuis streng aangepakt. Als Jos naar huis ging en we nog even met tig kussen afscheid stonden te nemen in de hal, kwam pa steeds de gang in. Was Jos bij ons en wilden pa en ma weg, kwam pa met onze jassen over zijn arm binnen: we moesten weg, naar buiten, waarnaartoe maakte niet uit, wat we buiten deden daar had hij niets mee te maken……We mochten elkaar geen kus geven in de kamer, we mochten wel samen de afwas doen, nou dat deden we dus knuffelgraag. Nu lach ik erom, toen vond ik dit alles vreselijk, ik schaamde me voor mijn ouders. Mam deed er niets aan.
27 maart, witte donderdag, was de vroeggeboorte van ons 1e kindje (een jongetje) , ik was net in de 4e maand, ben naar het ziekenhuis gebracht om schoongemaakt te worden Toen werd geconstateerd dat ik zwanger geweest was van een tweeling. Dit 2e kindje leefde nog dus ik moest blijven. Na 2 weken brak het vruchtwater ‘s-nachts en had ik weeën, maar nee daarvoor werd de gynaecoloog niet geroepen, ik kreeg injecties om de weeën tegen te gaan, die kwamen later ook niet meer terug. De avond erop is het 2e kindje, ook een jongetje, gehaald.
Toen ik op 1e kerstdag 1963 trots thuis vertelde dat ik heel misschien zwanger was zei pa ” ik feliciteer jullie wel als het kind er is ” oeff dat deed pijn, zelfs mama reageerde geschrokken met “Anton”. Wat wij toen nog niet wisten……Margot was zwanger. Zij en Ruud moesten trouwen.
Toen ik dus uiteindelijk in het ziekenhuis lag kwam hij elke dag langs en bad hij vaak de rozenkrans.
Nu stop ik Ron, niet omdat ik me verdrietig voel, maar de avond is al halverwege ik ga een wit wijntje voor ons inschenken. Voor mij komt er water bij, dan heb ik helemaal geen pijn aan het littekentje in mijn slokdarm. Volgende keer verder.
Fijne avond verder en slaap goed.
[22:26, 19-04-2026] Ans Overtoom: Ik las het nog even door nadat ik vertelde dat ik me schaamde voor mijn ouders ging ik verder met de miskramen daartussenin is ons huwelijk 6 november 1963 hè. 😇
[23:21, 19-04-2026] Ron Overtoom: Dankjewel Ans, voor je fijne schrijven. Het geeft me veel inzicht en vooral een bijdrage aan m’n voelen van vroeger. Top hoor. Truste meissie. Maar ook wel veel heftigs meegemaakt jij, jullie, hè. Liefs 😘
[07:31, 20-04-2026] Ans Overtoom: Dat is zeker …… het kan je overkomen 🫶
Nu vroeg op, ik ga sporten 💪😇
😘
[18:13, 30-04-2026] Ron Overtoom: Hoi Ans, Frans en José.
Ik ben erg blij met en dankbaar over jullie bijdrage aan mijn zoektocht om mijn ‘vroeger’ beter in beeld te krijgen. Het helpt me.
Ik zal tzt, als je dat zelf wil, met je bespreken wat het me opgeleverd heeft.
Ik zou jullie straks graag een schema, opgemaakt in Word, willen mailen. Het bestaat uit chronologisch opgesomde gebeurtenissen van ons gezin. Ik denk dat het completer/ gedetailleerder kan. Ik wil graag alle gebeurtenissen – en dan alleen feitelijk- die er toe doen verzameld hebben. En ‘er toe doen’ is dan voor mij dat de gebeurtenis vermoedelijk invloed heeft gehad op de sfeer binnen het gezin. Alleen feitelijk. Periode 1935- 197….5? Geen verhalen IN het schema. Er buitenom als extra erbij is wel fijn. Vertel maar.
Maar, net zoals bij de vragen, vraag ik je eerst of je mee wil werken en ik het je kan toesturen. Dus bij deze. Zo ja, dan stuur ik de mail.
Ik ben ook geïnteresseerd in pa en ma hun wel en wee vanaf hun geboorte en eigenlijk ook nog verder terug. De feiten en de verhalen. Waar ben ik, zijn we, eigenlijk het product van? Welke invloeden dragen we met ons mee?
Mocht je het voor jezelf belastend vinden, dan haak je af. Geen punt.
Eerst maar eens vanaf 1935, het jaar waarin pa en ma trouwden.
Dankjewel en tot wederdienst bereid, zolang dat binnen mijn vermogen ligt natuurlijk.
Fijne avond. Groetjes, Ron.
Groetjes, Ron.
[20:01, 30-04-2026] Ans Overtoom: Hoi Ron, ik ben nog steeds niet klaar met het beantwoorden van de door jou gestuurde punten , nee ik heb er geen moeite mee integendeel ik wil wel graag een samenhangend verhaal sturen daar is echter tijd voor nodig, geen flitsen.
Stuur mij ook de vragen ik zal zien hoever ik kom, vroeger werd er nooit gesproken over de verleden tijd, bijna niet over de jeugd van ons mam en de vader van pa overleed jong en liet een jonge moeder met 3 zoons achter. Inkomen was veel te weinig het schijnt dat oma een krantenwijk liep.
Nu aan de koffie, vanmorgen samen met de hulp gewerkt, vanmiddag naar Keukenhof, daarna eten koken, nu is alles aan kant en zitten we aan de koffie met m’n pootjes omhoog, wat is het heerlijk om die relaxstoel te hebben.
Fijne avond 👍☕
[12:55, 02-05-2026] Ans Overtoom: Het begin van ons begin. 2 mei blijft een bijzondere dag.
Fijne avond verder hoor!
[21:28, 30-06-2026] Ans Overtoom: Is het bij jou ook zoveel frisser geworden Ron? Buiten dan hoor, hier waait de hele dag al een lekker verkoelend windje en omdat ik alle ramen en deuren tegenover elkaar open heb staan wordt het nu binnenshuis ook leefbaarder, de warmte bleef zo hangen nu zit er beweging in.
Ben je al aan het klaarzetten en klaarleggen wat meegaat voor de meerdaagse schilderworkshop?
Die paar frissere dagen en die fikse regenbuien van eergisteren doen de natuur goed en donderdag wordt het beter en stabieler weer dat wordt genieten Ron.👨🎨🎨
Voor nu een fijne avond met een 🍺0%??
[21:47, 30-06-2026] Ron Overtoom: Precies wat je schrijft. Alles. Het wordt misschien wel 6 %, of zo .🤣. Het is een stuk lekkerder en ik merk het meteen aan m’n zin in activiteiten.
Ben nu vooral bezig met schrijven. Ik vind het super om alles eens woorden te geven en het voelt alsof ik daarmee ervaringen kan afvinken. Het zijn nu vooral werkervaringen, maar ik denk dat ik straks ook de andere verhalen in die stijl doe. En leesbaar maak voor wie ik wil dmv een link en wachtwoord. Vandaag ook weer drie verhalen geschreven. Ik heb nog materiaal genoeg in m’n geheugen en hart👍🍀
Fijne avond ook voor jullie hè. Liefs.
[22:12, 30-06-2026] Ans Overtoom: Ja en mijn reacties op jouw vragen heb je nog steeds niet.
De dagen gaan zo snel, beginnen later hè en we hebben een heel gezellige daginvulling, ontbijtje, koffiedrinken, digitaal nieuws lezen, mailtjes, berichtjes en die ook beantwoorden. De dagelijks terugkerende klusjes doen.
Gisterenavond heb ik over de punten in het door jou gestuurde overzicht gedacht…..er is zoveel dat na mijn tijd in de Marsstraat gebeurde.
Ruud ging in het jaar dat hij 19 werd bij de luchtmacht dienen..
Ons mam is heel erg overspannen geweest. Ze is een paar weken??? in een rustoord opgenomen geweest. Ze genoot daar het meest van de begeleide boswandelingen. Vooral deed ze graag mee met de ontspannings-oefening ‘diep ademhalen’ .
Dit vertelde ze na haar thuiskomst met graagte.
Waarom ze overspannen was zou ik niet weten, maar oom Theo heeft ooit eens tegen me gezegd dat zowel tante Co als mijn moeder in voor- en najaar een periode hadden dat ze zichzelf niet waren…..vreselijk down, huilbuien, niet goed functioneren, zeg maar zombie-achtig. Later herkende ik dit ook bij zusje José. Dit laatste vertel ik je in goed vertrouwen hoor.
Ik ging begin 1963 weg uit de Marsstraat. Het regime van ons pa verdroeg ik niet meer. De opmerking dat hij 100 andere meisjes wist die hij liever als dochter had dan mij, en dat ik altijd ja moest zeggen, ook al wist ik dat het nee moest zijn, dat gold voor de anderen ook, brak me op en Jos ook. Hij vond het heel erg, maar mocht er niets over zeggen.
[23:13, 16-07-2026] Ans Overtoom: Ons mam zat ‘s-avonds vaak alleen, pa hielp buiten de deur zoveel mensen, ik herinner me, ik was ongeveer 16-17 jaar dat ik haar hoorde huilen en toen ben ik naar beneden gegaan. Over haar verdriet praten wilde ze niet. Het was een nare tijd in huis, ik weet wel dat wij, de kinderen doorgingen met ons leven. We hebben jammer genoeg niet geleerd te praten met elkaar en te luisteren naar elkaar .
De Vespa heb ik gekocht maanden nadat Ton Stevens verdween. (1959) Ik heb les gehad van Harm Hoek, een vrolijke man, getrouwd met Tiny Vander Sluis. Hij had een flink beenlengteverschil waardoor hij heel moeilijk liep. Ondanks dat was hij zo’n optimist 👍samen met Tiny kwam hij vaak en graag op visite bij ons.
Mama was verdrietig toen Ton naar het klooster ging. We zijn de weken ervoor druk bezig geweest met zijn uitzet, naametiketjes mocht ik innaaien, de dag voor zijn verhuizing kwamen een paar vrienden van Ton langs, onder andere Koos Holstein, ik was erg verdrietig. Mijn broer ging weg en de schoolvakanties mocht hij niet thuis doorbrengen. Hij troostte me en zei dat hij de plaats van Ton zou innemen. We kregen ‘verkering’. Hij zat op de ambachtsschool en maakte daar een zegelring voor hem en voor mij, er stond A + K op, wat was ik trots. Thuisgekomen rukte pa de ring van mijn vinger af en keilde hem heel hard en diep de vuilnisbak in.
Als Ton enkele dagen thuiskwam werd er eerst veel gedaan: tijdschriften werden opgeruimd vanwege bepaalde advertenties, bh ondergoed, bepaalde artikelen, stel je voor dat het patertje in wording bepaalde gevoelens kreeg. Ik had overhemdbloesjes. In de V-hals moest iets gedragen/bevestigd worde, waardoor inkijk voorkomen werd. Toen was er badstof maandverband, dat natuurlijk gewassen moest worden. Zichtbaar voor Ton aan de waslijn hangen was echt not done.
Ik ben na enkele van die logeerpartijen heel boos geworden. ‘Moet hij naar de missie, daar lopen de vrouwen er schaars gekleed bij. Hij duikt de kapel in en durft er niet meer uit te komen.’ Het waren altijd spannende dagen. Ons gezin was door God uitverkoren en dat gaf nu eenmaal verplichtingen. Toen Ton weer thuis kwam wonen ging het thuis fout, Ton vertikte het mee te bewegen in het gezin, hij deed wat hij wilde, wat hem uitkwam. Hij hield met niemand rekening, dat was hij niet meer gewend.
Hij heeft een paar weken bij Jos en mij gewoond. Pa is toen op zijn brommertje naar me toe gekomen. We hebben heel lang en goed met elkaar gesproken, ook over het feit dat hij nooit tegenspraak duldde, altijd gelijk had.
Zijn reactie maakt me nog verdrietig: ‘dan had ik mijn prestige verloren’.
Mijn antwoord:’ integendeel, dan had ik achting voor u gehad.’ In mijn eigen huis kon ik dat zeggen.
Hij schrok ervan, heeft het niet beaamd..
[23:13, 16-07-2026] Ans Overtoom: Ik weet niet of ik dit al verteld heb.
Het was kerstmis, opoe was bij ons, mam speelde kerstliedjes op de piano en wij zongen mee, ineens protesteerde Ton luid, hij wilde niet meer meezingen want Ansje zong vals.
Pa loste het op: Ansje moest blijven staan, maar voortaan haar mond houden.’
Nog steeds voel ik dit uitsluiten tijdens de kerstdagen erg. Ik zong zo graag tot die dag, de angst dat ik vals zong was zo groot.
[23:21, 16-07-2026] Ans Overtoom: Eerder geschreven samenvoegen tot 1 geheel is niet gelukt, zo kan het ook.
Ooit heb ik mijn ouders verweten dat het leek of ik niet uit hun samen voortgekomen was. Pa was woest. Hoe durfde ik. Maar ik voelde me thuis niet thuis.
Gezellig als je (samen met Astrid) eens komt dan maken we er wel iets leuks van hoor.
Lieverd. Ik vind het zo fijn om dit allemaal te weten, echt dankjewel. Want ik heb er zoveel van gevoeld in de sfeer, maar weet geen concrete situaties. Dus dit helpt echt. Het is ook geen kwaadsprekerij, toch? Het is wat er gebeurde en wat jij eraan beleefde en ook hoe het was.
Ik weet van José haar buien. Fijn te weten dat Co en mama dat ook hadden. Ik heb een vleugje meegekregen. Rond Pasen, april, is er somberte en daardoor impulsieve kooplust om wat leuks te hebben. Geeft niks, het is een weet.
Wat ontzettend rot voor je. Die ring en dat zingen. Afschuwelijk.
De prestige van Pa. Wat heb je dat goed gezegd. Het zal best binnengekomen zijn bij hem, maar ook dat zou hij nooit beaamd hebben.
Nee, ook ik zie het niet als kwaadspreken. Weet je, vader en moeder worden is geen kunst😁 maar goede ouders zijn wel. We maken allemaal fouten en leren ook van alles dat vroeger in onze ogen fout ging, of heel naar aanvoelde.
Maar alles wat Ton nu doet, schrijft, daartegen kom ik vaak gevoelsmatig in opstand. Niet blijvend hoor, mijn leven gaat verder ik laat het achter. Ook Ton laat ik achter, hij bekijkt het maar.
Nog even dan ga ik slapen, ik ga morgenochtend niet sporten door de aanhoudende warmte heb ik niet zo goed geslapen zet dus geen wekker,.🤣😴 truste 🤗😘
Truste Ans, dankjewel voor je openheid. Snap en herken het, wat Ton betreft. Laat hem maar.
We maken er iets moois van. Je hebt het gedaan; het overleefd, en je was en bent een sterke vrouw.
Slaap lekker. Truste😘👍
Dankjewel en slaap lekker 😘
Môge, Ans. Goed geslapen? Ik wel. Wel laat gaan slapen. Heb een goed boek… ;).
In jouw verhaal vind ik nog wel interessant dat je schrijft dat Ton bij jullie gewoond heeft in de tijd dat hij terug uit het klooster kwam. Dat moet dan ook toch ongemakkelijk zijn geweest voor je. Hield Ton het thuis niet uit?
En je schrijft dat jij en Ruud het niet makkelijk hebben gehad. Wat was voor Ruud vooral ongemakkelijk?
Hij kon en wilde zich niet voegen aan het wonen en leven samen met gezin. Interesse, gesprekken, tijd van eten, opstaan en naar bed gaan, hij wenste en eiste optimale rust en vrijheid en dat kan dus niet dan moet hij op kamers gaan wonen. Hij had ook steeds woorden met pa en is toen boos weggelopen. Kwam bij ons en kon wel blijven om af te koelen.
Dat is dus gelukt hij is weer teruggegaan. Hoe het in de Marsstraat ging weet ik niet, ik heb nooit kunnen bellen erover, hoorde toen al veel te slecht, schrijven is niet gebeurd.
Ik weet nog wel dat ik van Ton eiste dat hij naar huis zou bellen om te vertellen dat hij bij ons was en een poosje bij ons bleef.
Toen had ik medelijden met hem, vond hem zielig in alles, nu weet ik beter hij bespeelde iedereen met dit gedrag, flink zijn en doorzetten, er voor anderen zijn, zit niet bij hem in het pakket.
Over mij en Ruud thuis komt nog. .🤜🤛
[19:58, 16-07-2026] Ron Overtoom: Wat betreft de nog openstaande vragen wil ik vooral graag erachter proberen te komen wanneer mama haar miskramen had? Of wat anders de aanleiding was voor het gegeven dat we in pakweg 1954 allemaal elders werden ondergebracht. Ik in Antwerpen. Jaren later nog eens, toen bij tante Annie. Misschien vanwege Papa’s eerste cva. Maar dat zou jij beter kunnen weten.?
Groetezzz 🙄👍
[21:05, 16-07-2026] Ans Overtoom: Nee Ron ik weet het niet, in ieder geval niet de 1e cva van pa het had alles met ons mam te maken. Voor ons gebeurde dit zo onverwacht, ik denk haast zeker te weten dat mam zwaar overspannen was. Toen ze weer thuis was vertelde ze vaak met een soort heimwee in haar stem van de fijne groepswandelingen in de dennenbossen en dat er met regelmaat gezegd diep ademhalen, vasthouden, uitademen. Hoe goed dat voelde.
Ik ben nooit ergens ondergebracht, ik zat immers op de MULO. Ik heb in die tijd wel een poos bij een tante van mijn schoolvriendin mogen logeren, die vriendin woonde bij die tante.
Ook Ruud en ik hebben geen makkelijke jeugd gehad, over het hoe en waarom kan ik mezelf vragen blijven stellen ik kom er niet uit.
Eén miskraam was volledig ma’s schuld. We hadden thuis een feestje. Er speelde walsmuziek. Mam bleef maar dansen, draaien, draaien. Steeds koos ze iemand anders uit. Opoe was heel erg boos en verbood het haar omdat ze zwanger was. Ma lachte het weg en bleef doorgaan. De volgende ochtend hoorden we dat het babietje geboren was en niet leefde. Ik zie pa nog voor me later met een kussensloop met daarin een kistje dat hij op het kerkhof, in ongewijde grond (een drama) ging begraven. Of hierna haar opname was weet ik niet meer. Ook in mijn eigen leven is zoveel gebeurd.
Hoop toch dat je hier wat aan hebt.
💕
[21:43, 16-07-2026] Ron Overtoom: Dankjewel Ans. Dat is voor mij toch belangrijke informatie. Je vindt het lastig om het daarover te hebben? Is er een jaartal te plaatsen op de miskraam die je beschrijft? Die pa, met dat kistje…. Dat is dan ongewijde grond achter een muur op het kerkhof van de Zeven Smarten geweest. Was de ongewijde grond het drama voor Pa?
Het is misschien makkelijker om het me op je bank thuis te vertellen dan zo te schrijven. Dan kom ik graag een keer. En daarna is het klaar. Ik hoor Jos zó zeggen: hou er nou eens over op… Maar als je je realiseert wat ongeboren kindjes energetisch kunnen betekenen voor andere levens, en dat is geen onzin, dan is die informatie erg nuttig.
Ja, ook in jouw leven is veel gebeurd. En mama heeft het blijkbaar ook vaak Spaans benauwd gehad.
Misschien goed als ik eens kom en daarna afsluiten.